Thursday, August 11, 2011

The Weaver


"ကြိုးကျစ်ဆရာ"

ကြိုးကျစ်ဆရာရေ
ပိုက်ကွန်တွေ တစ်လှေကြီးကို
ဘယ်လို ရက်လုပ်ခဲ့သလဲ

လက်ထဲမှာ
ကြိုးမျှင်တွေပါပဲ

ရှုပ်နေရင် ရှင်းရတယ်
တစ်ပင်ချင်း တစ်ခင်ချင်း

ရှင်းနေရင်
တစ်ခါပြန်ပြီး
ချည် ရစ် နှောင် နွယ်

တစ်ပင်ချင်း တစ်ခင်ချင်းနဲ့
ကြိုးလွန်းများစွာ
ရက်ရှယ်ကြမယ်

ပိုက်ကွန်ကြီးငယ်များ
ကြိုးတံတားများ
ကြိုးလှေကားများ နဲ့
သွယ်တန်းထုံးဖွဲ့

ကြိုးတွေနဲ့ တည်တဲ ့ကမ္ဘာမှာ
ကြိုးတွေဟာ အသက်ဝင်လာတယ်

အသာအယာ ယိမ်းပါကခုန်ရင်း
ကြိုးကွင်းသစ်များလည်း မွေးဖွားခဲ့

ကြိုးကျစ်ဆရာရဲ့ ခြေရင်းမှာ
ကြိုးခင်း ကြိုးခွေတွေ ဝပ်စင်းခဲ့

သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ
တကယ်တော့
ဓားလည်း ရှိနေတယ်။


//written by - ရွှန်းမီ //

6 comments:

rose said...

မီေရ... ကဗ်ာေလး လာဖတ္သြားတယ္။ ကဗ်ာေလးက အသက္၀င္ လွပလြန္းတယ္။ weaver ဆုိတ့ဲ စာလုံးေလးလည္း မွတ္သြားတယ္ း)

သိဂၤါေက်ာ္ said...

weaver ရွိမေနရင္ ၾကိဳးေတြလည္း ျဖစ္မလာႏိုင္ ဘူးေပါ့...

လင္းဒီပ said...

အေတြးေလး သစ္တယ္ ။
ၾကိဳးက်စ္ဆရာက ၾကိဳးေတြကို
ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ က်စ္ဖြဲ႕ႏိုင္သလို
မလိုတာေတြကို ထက္ထက္ျမျမ ျဖတ္ထုတ္ႏိုင္ဖို႕
ူျပတ္သားတဲ့့ ဓားကလည္း အသင့္..။

ညိမ္းႏိုင္ said...

အင္း...ကၽြန္ေတာ္တို့လည္း ျကိုးေတြရစ္ရင္း၊ခ်ည္ရင္း၊
ေႏွာင္ရင္း မလိုေတာ့တဲ့ျကိုးေတြအတြက္ ဓားေဆာင္ထား
မွထင္ရဲ့....၊အေတြးေလးေတြပြားသြားေစတဲ့ကဗ်ာေလး
ပဲဗ်ာ...သေဘာက်တယ္..၊အထူးသျဖင့္ ေနာက္ဆံုးပိုဒ္ေလး
ဖတ္လိုက္ရေတာ့ နဲနဲေရွာ့ရသြားတယ္....။

Mhu Darye said...

ohhh now I got something to think ..
;)

Younggun said...

ဆည္းလည္းသံ၊ ေခါင္းေလာင္းသံနဲ႔ ေစတီေတာ္ရဲ႔ ရင္ျပင္ေပၚမွာ ဒီကဗ်ာကို ရြတ္ဆုိခ်င္တယ္