စာလံုးေတြကို ျငီးေငြ႕တဲ့အခါ
အေရာင္ေတြနဲ႕ ကစားပါတယ္။
တခါတေလ
အေရာင္ေတြကို ျငီးေငြ႕တဲ့အခါ
အသာေလး မ်က္လံုးမိွတ္ပစ္
စိတ္အေရာင္ ညစ္မသြားေအာင္ပါ။
တခါတေလမွာ ေနသာတယ္
တခါတေလမွာ မုိးရြာတယ္
တခါတေလမွာ ဆာေလာင္တယ္
တခါတေလ ဟာ
တခါတခါ မွာ ေလ ဖို႕ေကာင္းတယ္။
“စံုစီနဖာ စာမ်က္ႏွာ” ဆိုတာ မရႊန္းမီ သိမ္းဆည္းမွ်ေဝခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို မွတ္မွတ္သားသား စိုက္ပ်ိဳးခင္းက်င္းထားရာ လြင္ျပင္က်ယ္တစ္ခုပါ။
Posted by
ရႊန္းမီ
at
8:58 AM
12
comments
Labels: Design, MSpaint crafts, ကဗ်ာ
Posted by
ရႊန္းမီ
at
7:52 AM
7
comments
Labels: ကဗ်ာ
Posted by
ရႊန္းမီ
at
7:41 AM
8
comments
Labels: Short Story
Posted by
ရႊန္းမီ
at
9:29 AM
14
comments
Labels: Photograph, ကဗ်ာ
မနီကေလး ဘယ္ကလာ
အိမ္ကထြက္လို႕လာ
မနီကေလး ဘယ္ကိုသြား
စာသင္ေက်ာင္းကိုသြား
စာသင္ေက်ာင္းက ဘာေတြသင္
စာေရးစာဖတ္သင္
စာေရးစာဖတ္ ဘာလုပ္ဖို႕
မနီ“လိမၼာ”ဖို႕ ...။
ေမာ္ႂကြားဖုိ႕ မဟုတ္ပါ။
ျပိဳင္ဆိုင္ဖို႕ မဟုတ္ပါ။
ဂုဏ္ရာဝင္ဖို႕ မဟုတ္ပါ။
ေလာဘထားဖို႕ မဟုတ္ပါ။
အတၱၾကီးဖို႕ မဟုတ္ပါ။
စိတ္ကစားဖို႕ မဟုတ္ပါ။
စိတ္ညစ္ဖို႕ မဟုတ္ပါ။
ေလာကအိမ္မွ လာပါသည္
ဘဝေက်ာင္းကို တက္ပါသည္
ကိုယ္ေတြ႕ေလ့လာမိတာ ေလဟာနယ္မွာ ခ်ေရးလို႕
သူမ်ားေတြ႕ၾကံဳထားတာ ေနရာတကာမွာ ဖတ္႐ႈလို႕
သင္ခန္းစာမွန္သမွ်ဟာ “လိမၼာဖို႕”
“လိမၼာ”ဖို႕ ျဖစ္သည္ ...။
(မူရင္းကဗ်ာ - ပထမပိုဒ္ ကို ေရးခဲ့သူ - ဦးတင္မိုး ျဖစ္ပါသည္။)
Posted by
ရႊန္းမီ
at
10:33 AM
6
comments
"ေရတြင္းထဲက ဖားမ်ား အျဖစ္က
အလြန္က်ယ္သည္ဟုအထင္ေရာက္ျပီး
အလြန္က်ယ္ေနၾကျခင္းပင္ျဖစ္သည္။"
စာညႊန္း - http://www.temasekreview.com/2010/01/14/myanmar-national-with-poor-command-of-english-working-as-accounts-executive-in-singapore/
(after some time, they changed the article's title to "Foreign worker who needs help in spoken English working as “accounts executive” in Singapore", which sounds a little better than the original.)
တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ေရးတဲ့စာကိုယ္ ဘယ္ေရာက္လို႕ေရာက္သြားမွန္းမသိ သူတစ္ပါးကို အလကားေနရင္း ပုတ္ခတ္သလို ေရးထားတာၾကီးအေၾကာင္းကို ဘာမွေဝဖန္မေနခ်င္ပါဘူး.. ဒါေပမယ့္ ရယ္စရာအေကာင္းဆံုး ေဆာင္းပါးတစ္ခုအျဖစ္ မွတ္ထားလိုက္ပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ လင့္ပို႔ျပီးဖတ္ခိုင္းလို႕ ဘေရာင္ဇာေၾကာင္ေနတဲ့ၾကားက အဲ့ဒီစာမ်က္ႏွာေပၚကို မ်က္စိေရာက္သြားတယ္။ စာဖတ္ပ်င္းပါတယ္ဆိုမွ ေဆာင္းပါးဆိုျပီး ေရးထားတာက ေဆာင္းပါးေရးတဲ့သူကို သနားစရာၾကီး ျဖစ္ေနတယ္။
ေဆာင္းပါးကိုဆံုးေအာင္ဖတ္လိုက္ေပမယ့္ မ်ားျပားလြန္းျပီး စိတ္ညစ္စရာေတြေရာ ရီစရာေတြပါ ေရာပါတဲ့ ေကာ္မန္႔ေတြဖို႕ကိုေတာ့ အကုန္မဖတ္ႏိုင္လို႕ မ်က္စိအနားေပးလိုက္ရတယ္။ ဒါေတာင္ admin ထပ္ေရးတာေတြကို ဖတ္ျပီး ထပ္ရီခဲ့ေသးတယ္။
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို အဂၤလိပ္စာသင္တန္းတက္တာ တစ္ခုထဲနဲ႕ ေကာက္ခ်က္ဆြဲျပီး ေပါက္တတ္ကရေရးထားတာဟာ အစိုးရေပၚလစီကို ေဝဖန္တာလား... ဘာမွေျပာဆိုေဝဖန္ မျပဳခ်င္ဘူး ရီပဲ ရီခ်င္တယ္။
လူတစ္ေယာက္နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ကိုယ့္ပိုက္ဆံထုတ္ရမယ့္သူ/ သို႕မဟုတ္ ကိုယ့္တာဝန္ခံရမယ့္သူက .. အဲ့ဒီလူဟာ "talent" လား "trash" လား "ပညာတတ္သူ" လား "ျပန္ညာတတ္သူ" လား .. မသိဘဲနဲ႕ေတာ့ အလကားေနရာမေပးပါဘူး။
ဆိုေတာ့ . . .
အေျပာမတတ္ေတာ့ ဆဲသလိုျဖစ္တယ္။ နမူနာၾကီးပဲ။
- - -
စာႂကြင္း။ ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒါဟာ လူမ်ားအာရံုစိုက္မႈရေအာင္ တမင္လုပ္တဲ့ လွည့္ကြက္ပါ.. ေကာ္မန္႔ ထပ္ဝင္မေရးၾကပါနဲ႕ လို႕ ဟိုေဆာင္းပါးရဲ႕ ေကာ္မန္႔ေတြထဲမွာ ေျပာေနၾကပါတယ္။
ကုိေပါ-ပိေတာက္ရိပ္ ကလည္း သူ႕ဘေလာ့မွာ ေရးထားပါတယ္ေလ။
Posted by
ရႊန္းမီ
at
11:25 AM
6
comments
Links to this post
စာသိပ္ေတာ္လို႕ လူအမ်ားေလးစားခံရတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္.. ရိုးသားၾကိဳးစားျပီး ထူးခၽြန္တယ္လို႕ လူအမ်ားက အသိအမွတ္ျပဳၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕မွာ သိပ္ဆင္းရဲလို႕ မုန္႔ဝယ္စားဖို႕ေတာင္မွ ပိုက္ဆံမရွိရွာဘူးတဲ့..။
သနားဖို႕ေကာင္းတဲ့ေကာင္ေလးဟာ လူစည္ကားတဲ့လမ္းေလးေပၚမွာ ေလွ်ာက္သြားရင္း မုန္႔ဆုိင္ကိုေတြ႕တယ္.. ဆိုင္မွာခင္းထားတဲ့ မုန္႔ေတြကိုၾကည့္ျပီး အလန္႔တၾကားေအာ္ရင္း ေျပးထြက္အလာမွာ လမ္းေပၚကလူေတြနဲ႕တိုက္မိျပီး ဟပ္ထိုးလဲက်သြားရွာတယ္။ လမ္းကလူေတြက သူ႕ကို ထူေပးရင္း “ဘာမ်ားျဖစ္လာသလဲ” “ဘာေတြ႕လို႕လဲ”လို႕ ဝိုင္းေမးၾကေတာ့ သူက ““မုန္႔ေတြကိုေၾကာက္လုိ႕ပါ”” တဲ့။ “မုန္႔မွာဘာေၾကာက္စရာရွိလို႕လဲ..” လူေတြက သူ႕ကိုဟားျပီး စာဖတ္တာမ်ားလို႕ ေၾကာင္သြားရွာျပီလို႕ ထင္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း မုန္႔ထဲမွာ မေကာင္းတဲ့ပစၥည္းပါတာ ျမင္သြားလို႕ျဖစ္မယ္လို႕ ျဖည့္ေတြးၾကတယ္။ မုန္႔ဆုိင္ရွင္က သူ႔မိဘရဲ႕ရန္သူလား.. စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့ေလ။
မုန္႔ဆိုင္ရွင္ကေတာ့ အလကားေနရင္း သူ႕မုန္႔ကိုေၾကာက္လို႕ ဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးကို ေခၚလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဘာမွေၾကာက္စရာမပါဘူးဆိုတာ ျပခ်င္လို႕ ေကာင္ေလးကို မုန္႔တစ္ဗန္းနဲ႕အတူ အခန္းတစ္ခုထဲ ပိတ္ထားလိုက္တယ္။ ဆိုင္ရွင္ထြက္သြားတာနဲ႕ ေကာင္ေလးဟာ မုန္႔ေတြအကုန္လံုးကို အားပါးတရ ယူစားလိုက္တာေပါ့။ ဆိုင္ရွင္ကျပန္လာၾကည့္ေတာ့ သူ႕မုန္႔ေတြကို ေကာင္ေလး ဝါးစားေနတာျမင္တယ္။ ဒါနဲ႕ ေကာင္ေလးကို “မုန္႔ကို မေၾကာက္ေတာ့ဘူးမဟုတ္လား” လို႕ေမးေတာ့ ေကာင္ေလးက
“မုန္႔ေတြကိုေတာ့ မေၾကာက္ေတာ့ပါဘူး.. ဒါေပမယ့္ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ေလာက္ ဆိုရင္ ေၾကာက္မယ္” လို႕ ျပန္ေျဖလိုက္ေတာ့တယ္။
- - -
ဒါဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ကိုးရာေက်ာ္ကရွိခဲ့တဲ့ တရုတ္ပံုျပင္ပါတဲ့.. စာအုပ္တစ္ခုထဲ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ လိုခ်င္တာေတြ ကိုယ္နဲ႕မနီးစပ္တဲ့အခါ ၾကိဳးစားျပီးထြက္ေျပးၾကည့္ပါ တဲ့။ လိုခ်င္တဲ့အရာတခ်ိဳ႕ဟာ ကိုယ္ထြက္ေျပးမွ ကိုယ့္ေနာက္ကို လိုက္လာခ်င္တဲ့သေဘာ ရွိတယ္ဆိုပဲ။
အျမဲတမ္းမဟုတ္တဲ့ တခ်ိဳ႕ေသာ အေျခအေန အခ်ိန္အခါေတြမွာ သူေျပာတာ မွန္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္အခ်ိန္မ်ိဳးမွာလဲ ဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာမသိဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဝယ္မစားႏိုင္တဲ့မုန္႔ကို ရပ္ၾကည့္ေနတာထက္ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္တာကေတာ့ ပိုေကာင္းပါတယ္။
ပံုျပင္ကို တခ်ိဳ႕လူေတြဖတ္မိျပီး အိမ္ေျမာင္နဲ႕လိုက္တို႕ေနမွာလည္း စိုးရိမ္ရတယ္။ စားခ်င္လို႕မဟုတ္ပါဘူး .. တကယ္ေၾကာက္တာပါ။
တခါတေလ စိတ္ဖိစီးျပီးတြန္းအားေတြ သိပ္မ်ားတယ္လို႕ ခံစားလာရတဲ့အခါ ထြက္ေျပးျခင္းအႏုပညာဆိုတာ အနည္းနဲ႕အမ်ားေတာ့ လုိအပ္မယ္ထင္တယ္။
- - -
ထြက္ေျပးျခင္းအႏုပညာအေၾကာင္း စဥ္းစားရင္း Britney Spears သီခ်င္းကို သတိရသြားတယ္။ သူရဲ႕ ထြက္ေျပးျခင္းအေၾကာင္းေလးေပါ့။ အေပၚကေရးထားတာေတြနဲ႕ေတာ့ ဘာမွမဆိုင္ေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္.. ဘာနဲ႕မွလည္း သက္ဆိုင္ေနဖို႕ မရည္ရြယ္ပါ။
Posted by
ရႊန္းမီ
at
7:23 AM
14
comments
Labels: Short Story